چه زود گذشت . اگر سرود معروف می گوید بیست سال هیچی نیست ، پنجاه سال مثل یک نسیم ملایم است . انگار همین دیروز بود که خواهرم تیتا دستم را گرفت و مرا به موزه هنر در مراسم شصت سالگی تاسیسا رئال مادرید برد . سال 1962 بوئد . پس از مدتی ، رئال تصمیم گرفت که برای کودکان هم کارت هواداری بدهد . این برایم اوج لذت بود . در خون من رئال مادرید موج می زد و افتخار می کنم که رئال ماردید بخشی مهم از زندگی مرا ساخت . بیش از 30 سال به همراه تیم محبوبم به سرتاسر اروپا سفر کردم . اما در این مدت هیچ مدیری شصیخت بزرگ دون سانتیاگو برنابئو را نداشت . البته در مورد کسانی که بعد از او آمدند هم با تمامی سایه و روشنی ها ، نظر مساعدی دارم .
اگر از من بپرسید که ترکیب ایده آلم در پنچاه سال اخیر چیست ، از این ترکیب نام می برم : کاسیاس ، راموس ، سانتا ماریا ، کاماچو ، پیری ، هیرو ، رونالدو ، آمانسیو ، دی استفانو ، رائول و خنتو . اگر بخواهم ترکیب دوم را هم انتخاب کنم از میکل آنجلو ، چندو ، په په ، روبرتو کارلوس ، اشتیلیکه ، زوکو ، بوتراگوئنو ، میشل ، سانتیانا ، پوشکاش و زیدان اسم می برم . مربی محبوبم ؟ بدون تردید دل بوسکه .
رئال مادرید بی تردید بزرگترین باشگاه ورزشی دنیاست ، ارزشمند ترین و مهمترین . حالا مهم این است که بتوان وجهه تاریخی باشگاه را حفظ کرد ، میراثی که در 110 سال از تاریخ باشگاه به ما رسیده و باید به خوبی مراقبش باشیم .
زمان زیادی گذشته و فوتبال خیلی عوض شده است . سال به سال امیدها زنده و مرده شدند اما حس و عشق من به رئال از کودکی دست نخورده باقی ماند و حالا جایزه نشان طلایی 50 سال عضویت در باشگاه را از دست مدیر فلورنتینو پرز و اسطوره حقیقی رئال ، آلفردو دی استفانو دریافت می کنم .
خوزه لوئیز کوئنکا ، عضو شماره 3188 رئال مادرید از سال 1962 و عضو بنیاد خیریه باشگاه